Het fluisteren van heling: een innerlijke zelfdans

Introduction

Naar aanleiding van de afronding van mijn opleiding Mind-Body Medicine aan de Amsterdam School for Integrative Medicine & Health neem ik je graag mee in de inzichten die het me bracht waarbij ik in de eerste plaats mijn eigen gedachten en voelen tracht samen te brengen met de gerichte intentie om dit ook waardevol voor jou te kunnen maken. Bij het neerpennen kwam ik snel tot de vaststelling dat ik de behoefte heb om hier grondig in te duiken en voor jouw leescomfort en mijn drang om te delen geef ik mezelf de ruimte om dit gefaseerd te delen.

Ik ben voorstaander om de toegepaste wetenschap die geneeskunde is terug beweeglijk(er) te maken waarbij voelen en bezieling in de kern mogen staan van de belichaming van ieder die zorg biedt, verleent en draagt. Vanuit mijn ruime expertise in de organisatiekunde stel ik, met pijn in het hart, vast dat de wijze waarop zorg vandaag veelal georganiseerd wordt haaks staat ten opzichte van haar bestaansreden – met name de zorg voor de medemens in al zijn aspecten. Ik heb meer dan bewondering voor iedereen die in het huidige klimaat, elk op zijn/haar unieke wijze, het hoofd en het hart biedt aan deze omstandigheden. De cijfers liegen er niet om en als we onszelf toelaten de ‘diagnose’ te maken van de zorg als apparaat dan is het meer dan redelijk te stellen dat deze ziekmakend blijkt in de feiten.

Deze opleiding bood me een diepere inkijk in de gelaagdheid van de systemen die van kracht zijn en wat dit werkelijk kan betekenen voor het individu die hierin actief is. Deze dimensie neem ik graag mee en ik geef het je alvast aan, dat ik voor nu ervoor kies om dit beperkt te behartigen en dit om een zeer bewuste keuze. Enerzijds vanuit de overtuiging die bij mij blijft groeien in ‘hoe’ hiermee om te gaan, en anderzijds, omdat ik, terwijl ik graag met je aan het dromen ga in hoe het anders kan, niet wil wachten. Want dit is hét fantastische nieuws dat ik graag met je deel, dé reden van dit schrijven in de eerste plaats zeg maar, want we kunnen namelijk zelf zoveel doen. En ik ben dan zo blij dat ik dit met jou kan delen. Voor ik je verder meeneem wil ik nadrukkelijk iedereen bedanken die me geholpen heeft, direct en indirect, die samen met mij deze opleiding doormaakte én die me in mijn diepste zijn wist te raken. Ik had nooit durven dromen dat dit me zoveel ging doen…

Before

Omdat ik zo getrokken werd door een holistische benadering inzake gezondheid, en ik al jaren bezig ben met welzijn in al zijn aspecten, waagde ik het om mij in te schrijven voor een post-academische opleiding gericht op artsen en zorgprofessionals. Als mens en organisatie strateeg begeleid ik al meer dan 15 jaar mensen in beweging waarbij ‘pijn’ en dus trauma verwerking inherent een gegeven zijn. Om maar te zwijgen over welzijn op het werk, dé plek waar velen van ons meer vertoeven dan waar dan ook.

Afgelopen 20 jaar ben ik werkelijk gefascineerd geraakt door het thema energie. Voor mij vormen intentie en de energie die daaruit voortvloeit de basis van ons doen en laten. Kristallen en edelstenen zijn dan ook niet meer weg te denken uit mijn leven. Deze zijn voor mij een prachtige materiële vorm van hoge frequentie – energie.

On the side

Mijn lichaam heeft me jarenlang signalen gegeven en ik sukkelde met heel wat gezondheidsklachten waar ik dan nog eens heel wat weerstand tegen ervaarde. Want het was niet eerlijk… En ik wilde mezelf helpen in het leren aanvaarden van de signalen want inzicht brengt begrip. Mezelf doorgedreven verdiepen als in ‘zelfstudie’ in voedingsleer en voeding als medicijn te bekijken hielpen me enorm om ruimte te maken voor wat mijn lichaam me wilde zeggen. Het is pas later doorheen de jaren dat ik de dimensie ‘zelfliefde’ en het gebrek eraan durfde aankijken en ook hiermee aan de slag ging. Een dikke 5jaar terug kreeg de wereld voor mij plots veel meer kleur: dankzij de opleiding herborist ontdekte ik de kracht (en pracht) van de natuur en kreeg ik inzicht en voeling met geneeskrachtige planten en kruiden. Een doorgezette opleiding productontwikkeling later hielp me om zelf natuurlijke preparaten te kunnen vervaardigen.

De ‘zorg’ wereld heeft zich doorheen mijn ganse leven getoond. Ik besef nu pas hoe dichtbij deze wereld is met mijn zijn. Op 25 jarige leeftijd, als werkende moeder van 2 kleine kinderen en plusmama, kreeg mijn mama een zenuwinzinking na het verlies van mijn oma. Intussen 37 jaar later is haar leven een processie binnen de mentale gezondheidszorg gebleken. Ze is hier nooit meer uit geraakt, kreeg werkelijk alle labels die gangbaar zijn, en is intussen meer dan verslaafd aan alle medicijnen die ritueel deel uitmaken van haar bestaan. Deze hebben al een hoge tol geëist. Het is een intriest parcours met veel lijden waar slachtoffer zijn in de kern staat.

At the core

Ik ben intussen zelf (trotste) mama van mijn 2 kinderen Jasmijn en Lander en samen met heel ons gezin deelden we lief en leed aan de zijde van onze dochter in haar herstel van leukemie op driejarige leeftijd. De behandeling duurde 2jaar en 7 maanden. We lieten onszelf toe om de realiteit te omarmen en dit te durven bekijken als een ‘offroad” die zich aan Jasmijn opdrong in de ontwikkeling van wie ze in wording was. Samen leerden we dansen in de regen en maakten we het beste van elke dag door bewust in het moment te zijn. De ruime kennis rond voeding als medicijn bleek een godsgeschenk in de ondersteuning van de behandeling. Toen ik vernam dat één van de belangrijkste doodsoorzaken bij kinderkankerpatiënten morbide obesitas en ondervoeding waren brak er iets in me en ik liet mezelf toe om te dromen hoe het anders kon. Samen met enkele straffe vrouwen mocht ik een vzw oprichten, die zich toelegt op gezonde en lekkere voeding en eetbeleving tijdens de behandeling, deze maakt intussen deel uit van het Kinderkankerfonds. In die realiteit maakte ik de beslissing om plantengeneeskunde te studeren en ik ben dankbaar mezelf intussen ‘herborist’ te mogen noemen. De stap naar de opleiding Mind Body Medicine voelde voor mij als heel natuurlijk aan ook al besefte ik dat ik als, waarschijnlijke enige, niet conventioneel geschoolde deelnemer ‘inbrak’ op een opleiding die zich niet ‘bewust’ op mij richtte.

LABELS off LOVE on

Daar was de eerste opleidingsdag en wat keek ik ernaar uit met een ‘bang hartje’ wel, moet ik je toegeven, in de zin van hoe gaat dit zich ontvouwen?! En, wat gaat men hiervan vinden? Ik liet deze beperkende overtuigingen door me heen gaan en liet ze verder voor wat ze waren want ik was niet van plan om mijn gedrag hieraan te koppelen want ‘wat je aandacht geeft groeit’ en mijn gevoel was zo sterk dat ik vooral heel dankbaar werd om dit te mogen ervaren.

De groep, van een 20 tal hoofdzakelijk artsen met uiteenlopende expertises en elk met een uniek verhaal, maakten samen met mij nader kennis. Toen de tijd gekomen was om mezelf voor te stellen duidde ik gelijk geen arts te zijn en waarom ik zo sterk getrokken werd om er dan wel te zijn. Ik deelde beknopt mijn visie rond trauma – waar ik zo dadelijk graag met je induik en dit verrijkt met de kennis die ik intussen koester – en dat was het. Ik voelde me gelijk thuis tussen gelijkgestemden. Het ging niet over ‘petjes’ als in ego’s of titels, het ging over mensen die een hart hebben voor zorg en elk op een unieke manier daar invulling aan geven en deze opleiding volgen om nog meer bekrachtigend vanuit heel ons zijn zorg te bieden, zorg te verlenen en zorg te dragen voor onze medemens en wie deze in wording is. Een verfrissend en warm gevoel kreeg ik ervan.

Om verder in de ‘verfrissing’ te blijven maak ik graag eerst een tweede sprong naar ‘Labels off Love on’. Want we hebben kennelijk in de wereld van vandaag de nood om alles te ‘labellen’. Het in een vakje te duwen soms en (on)bewust komt daar een oordeel bij. Nu, dit heeft een keerzijde want dat label-vakje-en oordeel vindt zijn weg in het individu én zijn omgeving. Het conditioneert een context, een realiteit en de vraag is maar wat dit met zowel het individu als haar omgeving doet. Op basis van de laatste studies en inzichten omtrent ons brein staan we werkelijk verstomd van de impact die het brein en dus het denken heeft. Niet enkel op je lijf, neen je mag dit veel ruimer bekijken, het heeft een impact op je ganse realiteit. Je bent (of beter wordt) wat je denkt. Ik kies ervoor om de inzichten ‘hapklaar’ te brengen gezien ik graag veel met je wil delen en ik na dit schrijven thematisch van plan ben om een verdieping te nemen in de kernthema’s die voor mij althans essentieel zijn en waar ik je wil uitnodigen om jezelf toe te laten het eens vanuit dit perspectief te bekijken, waarbij rekening wordt gehouden met wat recente wetenschappelijke inzichten én de praktijkrealiteit ons tonen.

Je kunt je de vraag stellen wat maakt dat we al deze labels nodig hebben? In mijn gevoel komt dan meteen ‘angst’ opborrelen. We zijn bang en zijn op zoek naar grip, controle, een uitweg liefst en dan is het ‘kind een naam geven’ het begin toch?! Ook rust is hierin een belangrijke want als je ‘weet’ wat het is dan kan de angst ruimte maken voor rust… en aanvaarding en begrip. Dit alles is super mooi en duidt hoeveel liefde we voelen voor elkaar. Want laat dit hierbij mijn eerste ‘Lifehack’ zijn: read between the lines. Kijk verder dan wat zich afspeelt en zie de energie/intentie achter de gebeurtenissen. Dit maakt het vaak veel mooier.

Read between the lines, kijk verder dan wat zich afspeelt en zie de energie/intentie achter de gebeurtenissen, dit maakt het vaak veel mooier

Ik zou mezelf niet zijn mocht ik hier niet verder op doorgaan – dus neem ik je nog even mee in mijn aanvoelen hieromtrent. We beseffen elk in meerdere of mindere mate dat angst een slechte raadgever is… En net daar zie ik een patroon van ‘oorzaak en gevolg’ want ik geef het je gelijk mee ik denk al lang niet meer in goed en slecht en wel in wie of wat veroorzaakt dit? En wat is hier het gevolg van? De reden?! Ik wil zo weinig mogelijk in een positie van ‘oordeel’ staan, want voor mij staat dit vaak in de weg van verbinding, omarming en vooruitgang. Als je even met me kunt en wilt meegaan in dit oorzaak/gevolg kijken dan is het een zaak om aandacht te geven aan die angst. Want zoals elke emotie, wilt deze ervaren en gezien worden. Ruimte geven en bieden aan wat we ervaren helpt ons telkens opnieuw in en uit onze emoties te (blijven) komen. De enige manier naar voor is erdoor. (lifehack 2)

De enige manier naar voor is erdoor

Voor de duidelijkheid, ik pleit hier enkel voor een genuanceerdere aanpak, één die niet op angst gedreven is en elke vorm van ‘halsstarrigheid’ achter haar laat want deze zie je dan vaak de kop opsteken in een poging om ‘om te gaan’ met die angst. Deze genuanceerde aanpak als uitnodiging voor jou om voorbij te gaan aan wat zich afspeelt en jezelf de vraag te durven stellen wie of wat veroorzaakt dit? Want wat je ziet, ervaart en mogelijks mee sukkelt of je levenskwaliteit in de weg staat, probeert je iets te zeggen. Wat wil het lichaam vertellen? De enige wijze waarop het lichaam ons kan aanroepen is door ons haar te laten ervaren.

Trauma is wat er vanbinnen gebeurt

Laten we beginnen met een definitie te geven aan wat trauma is en te duiden of er daarin een onderscheid te maken valt. Een trauma zijn niet de feiten die zich afspelen aan zich, het is wat er vanbinnen met je gebeurt tijdens en na deze gebeurtenissen. Dit maakt meteen helder wat maakt dat voor de één een gebeurtenis traumatisch is en diezelfde feiten niet zo blijken te zijn voor de ander. Het gaat over wat er zich vanbinnen in jou afspeelt. Een trauma is een innerlijke wonde, dat zich kenmerkt door een blijvende breuk of scheiding binnen jezelf en dit omwille van moeilijke of pijnlijke ervaringen. Het is dan ook het gevolg van een oorzaak als resultaat van iets dat zich heeft voorgedaan. Het is/zijn dus niet de gebeurtenissen zelf. En dit beklemtonen is belangrijk want ‘the struggle leads the way’. (lifehack 3)

The struggle leads the way

Onopgelost trauma heeft een beklemmende impact op ons zijn en dit zowel lichamelijk als psychologisch en houdt ons in het verleden waardoor we met een vernauwde kijk het hier en het nu alsook anderen ervaren. Tot trauma opgelost is, want jawel je kan helen van je innerlijke wonden, laat je niets anders wijsmaken door anderen én jezelf, beperkt deze jou zijn en dus heeft dit impact op jouw doen en laten.

We kunnen het hebben over Trauma en trauma als in deze die nog veel meer impact hebben in de disconnectie die ze met zich meebrengen in jezelf en met de wereld rondom jou en deze die dat minder doen maar feit is dat ze in meer of mindere mate een breukvorming betekenen in jezelf en de wereld rondom je. En je kan leed niet vergelijken net omdat het persoonlijk is. Trauma is in zijn essentie wanneer we ons niet gezien voelen en miskend worden. En dit laatste is dan ook hoe pijnlijk ook, een uitnodiging naar waar en wanneer jij jezelf niet gezien voelde of miskend werd? Deze aandacht aan jezelf durven geven en de ruimte maken voor alles wat zich wilt tonen vormen de eerste stappen in het pad naar heling. Intussen maakte ik er alvast een ritueel van om telkens ik ongemakken fysiek, energetisch of van emotionele aard ervaar mezelf de vraag te stellen waar en wanneer ik mezelf niet genoeg graag gezien heb. (lifehack 4)

Waar en wanneer heb ik mezelf niet genoeg graag gezien?

In de rand hiervan is het belangrijk het nut en het bestaansrecht van al onze emoties te onderstrepen. Hier werd gelukkig al menig onderzoek naar gedaan en we weten dat emoties als enige doel hebben om ons te helpen overleven. Het zijn dan ook ‘instincten’ die hun ontstaan vinden in ons oerbrein en dus instant tot stand komen op basis van enerzijds een set van auto ‘reacties’ in het bekrachtigen van ons overleven en aangeleerde ‘reacties’ vanuit onze jeugd anderzijds.

Om nog even op de kleine t trauma terug te komen, gezien deze ons niet compleet ‘berooft’ van de connectie met onszelf en onze omgeving, wordt deze vaak onderschat en sluimert deze door. Het beïnvloedt veelal ons gedrag in stilte (door). We passen ons dan ook aan als we ervaringen doormaken en ‘leren’ hieruit. Alleen is maar de vraag of we echt geleerd hebben of eerder omgaan met een ‘breuk’ die een nieuw licht werpt op hoe we naar onszelf en onze wereld rondom onszelf kijken. Hierbij doel ik op beperkende overtuigingen als ‘pleisters’ op onopgeloste traumas die zich verder in ons zijn manoeuvreren tot we het aandurven om ze aan te kijken. Want feit is, mocht er al een spectrum zijn op de t/T trauma schaal, we staan er met zijn allen in de meer of mindere mate op. En ik vestig hier graag de aandacht op want we zijn hier niet alleen in, elk van ons heeft ‘groeipijnen’ die nog onopgelost zijn en die hunkeren naar gezien te worden en doorgemaakt wensen te worden. Het mooiste aan al die pijnen is dat net dààr een potentiële persoonlijke groei in schuilt. Want al dat ‘leed’ van grote tot kleine schaduwen heeft ook een lichtkant. Wan wat je (ooit) ontnomen is of afgepakt werd kan je jezelf (leren) teruggeven. Dit besef vormt voor mij een belangrijke basis in het herstelproces van elk trauma.

Veiligheid in al zijn aspecten is cruciaal in een herstelproces. Jezelf bevestigen dat je veilig bent om alles te mogen voelen en ervaren en dat dit alles oké is, hoe intens ook en hoeveel tijd en ruimte dit ook nodig heeft, tot de veiligheid in je omgeving en mensen die je omringen in dit proces, zijn essentieel. Ga voor niet minder dan dat gevoel van wat veilig voelen voor je betekent en benoem de noodzaak hiervan waarbij je dat veilig zijn niet extern legt en wel in jezelf met een context extern die het supporteert want helen is bovenal een innerlijk proces waar jij zelf aan zet bent én dit is het goede nieuws. Hier kan je zelf bepalen wat of hoe… we bepalen veelal onze realiteit niet en zeker als kind niet, maar we kunnen wel (leren) kiezen hoe we er -van zodra we eraan toe zijn mee omgaan. En dat is naar binnen gaan.

Je bent veilig om alles te voelen, leer jezelf dit aan wanneer je iets wilt verwerken. (lifehack 5) De affirmaties: ik ben veilig en ik mag en kan dit alles voelen en observeren alsook ik ben de observator van mijn gevoelens kan je helpen om jezelf de veiligheid te bieden die je nodig hebt in de verwerking van datgene waar je mee zit.

ik ben veilig en ik mag en kan dit alles voelen en observeren & ik ben de observator van mijn gevoelens

De kern zit hem in dat jij je gezien voelt en jezelf (h)erkent en hiervoor is zelfcompassie en warmte voor nodig. In functie van hoeveel, hoevaak je je verloochent hebt en dus de mate waarin jij je gedisconnecteerd voelt, kan spelen in de intensiteit en de duur van dit helingsproces. Vergeet nooit: goede dingen vergen tijd. Bied jezelf die tijd en ruimte want ook dat is ‘aandacht’.

Ik wens je toe dat je hier iets mee bent,

Veel liefs,

Kim Milants