September 4, 2025
Over de kunst van elkaar écht zien
Er is een verschil tussen iemand aankijken en iemand werkelijk zien. De eerste blik blijft vaak hangen aan de oppervlakte: een korte bevestiging dat iemand er is. De tweede vraagt iets anders: aanwezigheid, openheid, de moed om ons pantser even neer te leggen. Pas dan kan de ander verschijnen zoals die werkelijk is.
Het is precies vanuit dat verlangen dat ik jaren geleden een klein ritueel begon. Een ritueel dat vandaag niet alleen mijn persoonlijke leven kleurt, maar ook deel is geworden van mijn professionele identiteit.
Een ritueel van nabijheid
Het begon eenvoudig. Bij elke ontmoeting bied ik een omhelzing aan. Soms bij het begin, soms bij het einde. Het juiste moment toont zich vanzelf, alsof het leven zacht fluistert: nu.
Wat voor de buitenwereld misschien een gebaar lijkt, is voor mij altijd meer geweest. Nooit een automatisme, nooit iets opgelegd. Altijd een zachte uitnodiging. Een manier om te zeggen: Ik zie jou. Ik erken jou. Ik ben blij dat jij er bent.
Telkens opnieuw ervaar ik dat zo’n omhelzing een diepte brengt die woorden nauwelijks kunnen aanraken. Het is een taal zonder letters, die direct spreekt tot het hart.
De spiegel van zelfreflectie
Onlangs merkte ik dat dit ritueel langzaam begon te vervagen. Een terloopse opmerking bracht me aan het twijfelen, alsof de vanzelfsprekendheid ervan wankelde.
Zoals ik dat gewoon ben, nodigde ik mezelf uit tot reflectie. Wat raakte mij hierin? Wat wilde het mij tonen? Het antwoord was helder: dit gebaar ís wie ik ben. Het is geen bijkomstigheid, maar een venster op mijn essentie.
Een omhelzing belichaamt hoe ik in de wereld wil staan: met openheid, zachtheid en de bereidheid om écht te ontmoeten.
De kracht van kwetsbaarheid
Want een omhelzing is meer dan een lichamelijke beweging. Ze opent een ruimte waarin kwetsbaarheid welkom is. Wanneer je iemand omhelst, laat je je pantser zakken. Je stelt jezelf beschikbaar en nodigt de ander uit dichterbij te komen.
En precies daar, in die kwetsbaarheid, ontstaat iets dat we zo vaak missen: echtheid.
We leven in een tijd die ons regelmatig wegleidt van die echtheid. De nadruk ligt op snelheid, prestaties, resultaat. Al die zaken hebben hun waarde, en toch laten ze weinig ruimte voor nabijheid.
Een omhelzing herinnert ons eraan dat we in de eerste plaats mens zijn. Mensen die verlangen naar erkenning, aanraking en verbinding.
Menselijkheid in mijn werk
Vanaf het begin maakte ik geen onderscheid tussen privé of professioneel. Voor mij voelde het vanzelfsprekend om ook in zakelijke ontmoetingen dit ritueel te laten bestaan. Ik stond er aanvankelijk niet bij stil dat dit “anders” zou kunnen zijn.
Juist door de reacties merkte ik de impact. Steeds hoorde ik terug dat mensen uitkeken naar dat moment van nabijheid. Een omhelzing bracht een andere energie binnen in een overleg, een team of een groep. Ze verbond mensen die op papier misschien uiteenlopende belangen hadden, zonder dat er een woord aan te pas kwam.
Zo werd ik me bewust dat dit gebaar veel meer was dan een persoonlijke gewoonte. Het groeide uit tot een stille kracht in mijn werk: een uitnodiging die muren deed zakken en gesprekken vanuit verbinding liet ontstaan.
Vandaag maakt dit ritueel deel uit van mijn professionele identiteit. Het laat zonder woorden zien waar ik voor sta: menselijkheid in leiderschap, zachtheid als kracht, en verbinding als fundament.
Een ontmoeting die blijft reizen
Een tijd geleden zat ik op de TGV en begon te praten met mijn buurvrouw. We hadden een openhartig gesprek en toen ze toegekomen was, gaf ik haar aan welke goede gewoonte ik heb en bood haar een warme omhelzing aan als afscheid voor wat we net gedeeld hadden.
Ze was erg ontroerd en dankbaar en het gaf aanleiding voor het uitwisselen van gsm-nummers. Intussen liet ze me weten dat ze mijn ritueel meegenomen heeft en ze had erg veel vragen in het ontdekken van wat gepast is en hoe je dit best aanbrengt.
Voor mij was het de mooiste knuffel ooit tot nu toe. Te mogen beseffen en voelen dat wat je deelt, ook kan vermenigvuldigen.
De stille wijsheid van aanraking
Onderzoek bevestigt intussen wat velen intuïtief al wisten: aanraking vermindert stress, verlaagt spanning en stimuleert het hormoon van verbondenheid. Toch gaat de wijsheid van een omhelzing verder dan cijfers en biologie.
Een omhelzing zegt: ik ben hier, met jou. Ze tilt een ontmoeting op van transactie naar relatie, van woorden naar wezen.
Wat een omhelzing mij leerde
Doorheen de jaren heeft dit eenvoudige ritueel mij drie lessen geschonken:
- Aanwezigheid – écht stilstaan bij wie voor je staat.
- Kwetsbaarheid – je pantser durven laten zakken.
- Verbinding – ruimte scheppen voor ontmoeting zonder woorden.
Het is in die drie lagen dat ik de essentie terugvind van wat een omhelzing werkelijk kan betekenen.
Terug naar de kern
Voor mij omvat dit eenvoudige gebaar alles wat wezenlijk is:
- Zien in plaats van enkel kijken
- Aanwezig zijn in plaats van voorbijgaan
- Echtheid boven vorm
Daarom blijf ik dit ritueel koesteren. Omdat het me steeds opnieuw herinnert dat echte ontmoetingen geen vanzelfsprekendheid zijn. Ze vragen een uitnodiging, een open hart, en soms gewoon twee armen.
Mag dit bericht voor jou een digitale omhelzing zijn — een uitnodiging om elkaar meer te zien, voorbij het kijken, en ruimte te geven aan verbinding.
En vandaag reik ik die uitnodiging ook digitaal uit. Een omhelzing hoeft niet altijd fysiek te zijn. Ze kan schuilen in de manier waarop we iemand werkelijk zien, hoe we luisteren, hoe we openstaan voor méér dan de oppervlakte en, hoe we elkaar nabij laten komen.
Net zoals bij de vrouw die ik ontmoette op de TGV, kan een kleine beweging verder reizen in het leven van iemand anders. En precies daarin ligt de kracht: wat je deelt, kan zich vermenigvuldigen.
Daarom mijn uitnodiging aan jou: Wat als je dit ritueel zelf gaat belichamen? Durf een omhelzing te schenken wanneer het moment zich aandient. Ontdek hoe nabijheid muren doet zakken en verbinding opent. Misschien ontdek je dat ook jouw ontmoeting blijft reizen…
Veel liefs, Kim
Growth Rebelle 