January 30, 2026
Dit artikel vormt de eerste stap van mijn podcast Barefoot en bundelt de allereerste aflevering.
Barefoot is een plek voor korte, eerlijke en ongefilterde reflecties — waar alchemie tastbaar wordt en aanwezigheid heelt. Op blote voeten door het leven, met open hart: waar chaos medicijn wordt, liefde in beweging komt en in het oog van de storm de weg zich ontvouwt.
Ik startte deze reeks met een terugblik op 2025. Niet omdat dat jaar zich makkelijk laat samenvatten, maar omdat het het jaar was waarin ik leerde blijven. Blijven voelen. Blijven verbinden. Blijven kiezen voor aanwezigheid, ook wanneer het schuurt.
Wat volgt is mijn persoonlijke reflectie — en misschien herken je er stukjes van jezelf in.
Sommige jaren laten zich niet samenvatten
Sommige jaren laten zich niet samenvatten in een paar woorden. 2025 was zo’n jaar voor mij. Een jaar waarin ik vaak moest zoeken naar taal, maar waarin ik tegelijk voelde: hier gebeurt iets wezenlijks.
Het was het jaar waarin ik een sprong maakte. Een sprong in vertrouwen. In mezelf. In de ander. In iets groters dan mezelf.
Misschien is “overgave” het juiste woord.
En precies daarom begon ik Barefoot met deze terugblik. Omdat stilstaan bij wat ons overkomt essentieel is. Omdat bewustzijn brengen in wat we meemaken het verschil maakt tussen overleven… en werkelijk leven.
Een eenvoudige flow
Ik heb daarin mijn eigen manier ontwikkeld. Een innerlijke flow die me telkens opnieuw helpt navigeren wanneer het schuurt, stormt of wringt.
De eerste vraag:
Wanneer er iets gebeurt dat ik moeilijk vind, dat pijn doet, of dat ik anders had gewild, is dit altijd mijn eerste vraag:
Wat is hier goed aan?
Niet omdat alles rooskleurig is. Maar omdat deze vraag ruimte schept.
Als alles goed gaat, hoef je dit niet te vragen. Maar wanneer het moeilijk is, helpt deze vraag om niet meteen in verzet of strijd te gaan. Niet tegen jezelf. Niet tegen de ander. Niet tegen het leven.
Het creëert afstand. Ademruimte. Zuurstof tussen jou en wat er gebeurt.
En in die ruimte herinner je je: je bént niet alleen wat je overkomt. Je bent ook hoe jij ermee omgaat.
Dat is geen kleine shift. Dat is eigenaarschap.
De tweede vraag:
Ik geloof oprecht — en heb het keer op keer ervaren — dat het leven ons blijft uitnodigen tot leren.
Soms zacht. Soms brutaal.
Maar telkens met de vraag: durf je kijken?
Wat is de les?
Dat vraagt moed. Want vaak zegt de les eerst iets over jezelf. Over patronen. Over blinde vlekken. Over waar je misschien nog niet zo zacht of eerlijk naar jezelf keek.
Maar wanneer je het ziet… gebeurt er iets magisch.
Het wringen verandert in inzicht. De miserie krijgt betekenis. En plots is de “kak” niet alleen kak meer.
Er zit beweging in. Groei. Bewustzijn.
De derde vraag:
Dit is mijn favoriete.
Wat is de uitnodiging?
Waar word ik hier toe uitgenodigd? Hier verschuift iets fundamenteels. Van “dit overkomt mij” naar “ik kies hoe ik hiermee omga”.
Dit is het moment waarop je je kracht terugneemt. Waarop je niet langer enkel reageert, maar bewust antwoordt.
Niet vanuit controle. Wel vanuit aanwezigheid.
Innerlijk kompas
Doorheen alles wat 2025 met zich meebracht, viel ik steeds terug op deze 3 vragen die voor mij intussen eenvoudige innerlijke kapstokken zijn geworden. Geen theorie, geen methode — eerder een manier van kijken. Een manier van aanwezig blijven wanneer het leven schuurt.
Deze levenslessen zijn niet ontstaan uit gemak, maar uit ervaring. Uit vallen en weer opstaan. Uit momenten waarop ik het ook niet wist, maar toch bleef zoeken naar een manier om zacht te blijven voor mezelf en helder naar wat er gebeurde.
Ze vormen vandaag mijn innerlijk kompas.
Wat 2025 mij leerde, deelde ik in mijn eerste aflevering. Hier neem ik je er al wandelend nog even kort in mee.
Verbinding als brug
Een van de grootste lessen van 2025 was dit:
Mensen kijken vaak naar elkaar, maar zien elkaar niet meer.
We reageren vanuit onze positie, maar spreken niet écht met elkaar. En net daar gaat verbinding verloren.
Voor mij werd duidelijk: verbinding is de brug tussen chaos en elkaar.
Ruimte maken om echt te luisteren, te zien en aanwezig te zijn is geen luxe. Het is de basis voor alles wat we samen willen bouwen.
Grenzen zijn waar ik begin
Grenzen waren lange tijd moeilijk voor mij. Het idee alleen al voelde hard. Tot ik het anders begon te zien.
Een grens is niet waar ik eindig. Een grens is waar ik begin.
Die verschuiving veranderde alles.
Grenzen werden geen beperking meer, maar een duidelijke plek van waaruit ik kan geven, aanwezig kan zijn en duurzaam kan blijven bewegen.
Zijn in plaats van doen
Als moeder werd dit misschien nog het meest zichtbaar.
Je kan je kinderen niet tegen alles beschermen. Je kan niet elk gat dichten dat door iemand anders werd geslagen. En als je het probeert, verlies je jezelf.
Ik leerde dat er zijn soms krachtiger is dan alles te proberen oplossen. Dat aanwezigheid meer doet dan actie. Dat zachtheid niet zwak is, maar dragend.
Zijn werd mijn grootste vorm van doen.
De redder en het slachtoffer
Een confronterend inzicht voor mij was dit:
Er kunnen alleen slachtoffers zijn, zolang er redders zijn.
Je kan iemand ook maar één keer redden. Want wanneer je dat blijft doen, creëer je een patroon…
Werkelijke steun is soms niet oplossen, maar ruimte houden. Niet overnemen, maar naast iemand blijven staan. Niet redden, maar aanwezig zijn.
Daar zit zo’n kracht. Daar zit liefde in.
Harmonie is een beweging
Harmonie is geen stille vrede. Harmonie is moedige beweging.
Het is durven benoemen wat onderhuids leeft. De “nijlpaarden in de ruimte” zien, voor ze olifanten worden.
Harmonie vraagt aanwezigheid, eerlijkheid en bereidheid om te blijven bewegen — ook wanneer het schuurt.
Ik nodig jou graag uit
Om even stil te staan bij wat jouw afgelopen periode met zich meebracht. Bij alles wat je gedragen hebt. Bij alles wat je gevormd heeft.
Niet alleen de zegeningen, zeker hierbij ook stilstaan en pak het maar helemaal binnen… alleen graag ook de situaties die geen geschenkverpakking kregen. De momenten die rauw waren, verwarrend of pijnlijk — en die misschien toch iets kwamen brengen.
Je kan jezelf daarbij deze drie eenvoudige vragen stellen: Wat was hier misschien goed aan? Wat ligt hier te leren? Wat is de uitnodiging?
Niet om het mooier of anders te maken dan het is, wel om even zuurstof te creëren tussen jou en wat je meemaakte — en er op een andere manier naast te kunnen gaan staan, het te kunnen omarmen.
Waarom Barefoot
2025 was niet het jaar dat ik zou gekozen hebben. Maar het was wel een jaar dat mij verder vormde en daar ben ik zo dankbaar voor.
En het was het jaar waarin ik besloot: ik ga dit niet langer enkel in mezelf dragen. Ik ga delen. Barefoot is die plek geworden. Waar alchemie actie wordt. Waar aanwezigheid heelt.
Oprechte reflecties. Eén stap tegelijk.
Barefoot walking. 🤍
Met Barefoot geef ik mijn woorden aan dit soort innerlijke bewegingen — stap per stap, oprecht en zonder opsmuk.
Als je voelt dat deze manier van kijken met je resoneert, dan nodig ik je van harte uit om ook te luisteren naar de podcast. Daar neem ik je verder mee in deze reflecties, telkens vanuit het leven zelf.
Dankjewel om hier te zijn. “Dankjewel” om te lezen, om te voelen, en om misschien even mee te wandelen.
Growth Rebelle 