Leren dansen in de regen

In deze uiterst bizarre en onzekere tijden worden we met best
veel geconfronteerd. Zoveel intense emoties om ons heen
waarbij angst een realiteit geworden is in het beleven van
elke dag
.

…Een ode aan elke dag. Omdat het ook écht anders kan.

We kiezen vaak onze realiteit niet, maar we kunnen wel nog kiezen hoe we hiermee omgaan.

Laat me toe om het te hebben over dat omgaan met onze realiteit en dit door het te omarmen. En dieper in te gaan over de gevolgen van zoveel angst, en wat onze eigen rol daarin is. Hierin wil ik glashelder zijn, daarom dat ik eerst even dat laatste verder opneem. Net omdat jouw welbehagen en dat van elk van ons veel te belangrijk is om ‘roofbouw’ te plegen op de enige plaats waarin we dienen te leven… ons lichaam.

Net daarom is het cruciaal om bewust te worden. Jij, ik en wij mogen onszelf dit niet langer meer aandoen. Angst is goed, het kan je scherp houden. Enkel, dit is van toepassing tot op het punt dat het jou ‘overneemt’. En jawel, vergis je niet, want voortdurende angst zet zich vast. Ons hele lichaam is net gebouwd rond al onze emoties en elk van deze emoties zet bepaalde processen zowel fysiek als mentaal in gang. Elke emotie heeft dan ook zijn functie. Deze van angst is het ontwijken van gevaar.

Ik heb dit niet zelf uitgevonden hoor en is door de wetenschap, onder meer door Paul Ekman, uitgebreid bestudeerd.

Zolang we in een emotie zitten benaderen en bekijken we het leven vanuit deze emotie, zo blijkt uit deze jarenlange studies en wat we tot dusver over emoties weten. Uit onze emoties -blijven- stappen is dan ook essentieel. Enkel zo blijven we mooi in balans.

Laten we dus niet gaan vechten tegen iets dat niet te bevechten valt. Je denkt nu mogelijks, vechten? Ja, vechten kan ook een mentale invulling krijgen, een innerlijke strijd zeg maar. Hierdoor kan je zelfs fysieke klachten ervaren. Ik laat je dit zelf verder concreet maken in functie van wat voor jou van toepassing is en wat jouw persoonlijke ervaringen zijn.

De realiteit rondom ons, en tot op zekere hoogte, wat ons overkomt, is een gegeven. Van zodra jij en ik erin slagen om dit alles te aanvaarden, en dit, in plaats van ons hierin druk te maken, dan kan al onze energie gaan naar al datgene waar we wél heel veel aan kunnen doen. Dus doe jezelf dat plezier, en durf terug uit die angst te komen die jou mogelijks vasthoudt. Het kan natuurlijk goed zijn dat dit voor jou helemaal niet opgaat, en je verre van ‘in een regelmaat van angst leeft’. In dat geval, kan dit alles heel herkenbaar overkomen en dan ben je al enkele fundamentele stappen verder. Je mag hier best fier op zijn. Neen hoor, helemaal niet melig bedoeld, als je kijkt naar de sfeer die er vandaag heerst, dan is dit echt wel iets om trots op te zijn. Je bent niet vergeten om écht voor jezelf te blijven zorgen!

Dit gezegd zijnde, kom ik naadloos, komt dat even goed uit – glimlach, tot bij het omarmen van onze realiteit: En dan vooral bij het feit dat wanneer je iets aanvaardt, je ook plots de zuurstof, de ruimte krijgt om het je eigen te maken. Je kan nu echt met al je energie gaan inzetten op invulling geven op wat wel voor jou werkt in deze situatie en wat jou gewoon gelukkig maakt.

Dit is mijn uitnodiging naar jou toe: Leer alsjeblieft dansen in de regen en wel om de volgende reden:

Wat is het fijn om op een mooie zonnige dag, met heerlijke muziek op de achtergrond even op te gaan in dat moment… Toch? Wel, met de nodige wil en moed, is opgaan in een duistere dag die kleddernat is, nog veel meer bijzonder… Net omdat het zo uniek is. Omdat je een treurig moment invulling hebt gegeven en ervoor gezorgd hebt dat het een herinnering wordt en niet enkel een leegte of een pijnlijk iets met zich meebrengt.

Ik geef het zeker toe en bij deze ben je ook gewaarschuwd – glimlach, je wordt er helemaal nat van én je kan het zelfs koud hebben of krijgen, maar dàt dansje, neemt niemand je nog af! En op zo’n moment, neem je je eigen wil en krachten terug.

Dus ga op zoek naar wat er wel goed is aan wat je nu doormaakt, waar de muziek in verscholen zit en waar de warmte zich misschien verstopt, want er schuilt iets moois in elk moment. We moeten het enkel durven zien. Eerlijk is eerlijk, dit kan enkel als je niet in een voortdurende angst leeft en dus geen andere ‘gevechten’ aan het voeren bent… zoals waarom dit gebeurt en de oneerlijkheid van wat jou nu overkomt, om er maar enkele te noemen. Hier kan je namelijk bitter weinig aan doen. Het is te zeggen – glimlach, buiten terug lief en zacht voor jezelf zijn. Wat overigens helemaal geen ‘kleintje’ is en we best als wezenlijk mogen beschouwen. Je realiteit omarmen of anders gezegd aanvaarden, zodat je het kan (leren) verwerken en andere emoties naast angst terug hun plaats kunnen krijgen waarbij je, en dit is voor mij althans het belangrijkste, het mooie niet vergeet te ervaren.

En op zo’n moment, neem je je eigen wil en krachten terug.

Vanuit de weinige sociale contacten die we nog kunnen onderhouden en deze die enkel via digitale weg verlopen schuilen onvermijdelijk heel wat uitdagingen. Ik ervaar ze zelf ook elke dag opnieuw… net omdat mogelijks anderen wel -nog- in voortdurende angst leven en je bijgevolg, je helemaal mogelijks niet zullen verstaan, is het best pittig soms.

Wees hier mentaal op voorbereid en stap vooral niet in die intense emoties. Want wat is hier de uitdaging? Heftige emoties lokken nu eenmaal vrij vanzelf heftige emoties uit. Zo werkt overigens groepsdynamiek. Deze emoties zijn niet de jouwe, probeer dit vooral te (h)erkennen en besef ieder van ons heeft het recht op zijn of haar manier het nu te ervaren zoals hij of zij dat wenst of voor open staat.

Toegegeven, ik vind dit zelf niet makkelijk. Wanneer men mij dit toelaat probeer ik vooral heel zacht, en toch wel doortastend, mensen uit mijn omgeving te bereiken. In de hoop dat ik ze even kan helpen opladen door hen te helpen bedaren en uit die angst te komen. Soms lukt dit helemaal niet. Dan is er gewoon zijn voor hen, terwijl ze zo bang zijn (zonder de angst te veroordelen) het mooiste wat je iemand kan geven. Want deze warmte, deze pure daad van liefde en begrip, bereikt hen zeker. En helpt meer dan je zou vermoeden.

Ik hoop uit de grond van mijn hart dat mijn uitnodiging jou goed bereikt en jou misschien kan helpen uit jouw angst te komen, het mooie terug meer te zien, of er gewoon nog bewuster van te worden.

Veel liefs,

Kim Milants

Zelfde denkwijze… Zelfde resultaten

En dan vraagt men zich soms -toch- nog af waarom feedback geven èn krijgen zo belangrijk is?!

Op zich vrij simpel: Zolang je je zienswijze niet aanpast of in vraagstelt en aanscherpt blijven vergelijkbare resultaten volgen.

Het ergste vind ik persoonlijk wanneer dit alles het stadium bereikt waar een individu de aanname maakt dat omwille van het gebrek aan feedback of  kritiek hij of zij dit wel redelijk goed doet. Met als gevolg dat dit een verkeerde gedragspatroon laat ontstaan die toch wel een zeer gevaarlijke ‘standaard’ wordt om nog maar te zwijgen over hoe feedback over dit -stilgezwegen onderwerp- bij de persoon in kwestie binnenkomt op het moment het een breekpunt wordt en men er niet meer naast kan kijken.

En zo maken we veelal van iets simpel iets moeilijk en gewichtig. Hoe langer je wacht met te (leren) benoemen hoe groter de ‘issue in kwestie’ dreigt te worden. Te jammer toch?

Doet jezelf een plezier en (maak) werk van/aan feedback geven. Je vermijdt niet enkel pijnlijke momenten…

Feedback krijgen is een geschenk. Iemand die het nodig vindt om jou terugkoppeling te geven (hoe slecht deze ook mag geformuleerd zijn –  want het blijft bij velen ‘work in progress’) geeft om wat zich heeft afgespeeld en doet de moeite om dit met jou te delen. Omarm het, laat de stijl voor wat het is en probeer te zien welke boodschap er voor jou in schuilt.

Positieve feedback lijkt dan weer zo zalig… niet? Wel, mijn ervaring leert dat velen daar toch mee worstelen. Jawel, het ontvangen en ‘aanvaarden’ van complimenten is niet iedereen gegeven. Ofwel voelt men zich er ongemakkelijk bij ofwel gaat men het nuanceren of al compleet bagatelliseren.  Terwijl gewoon bedanken en oprecht (durven) genieten van dit schouderklopje zoveel kan doen voor ons eigenwaarde en eigenbeeld en, gewoon jou de rest van de dag al fluitend kan achterlaten.

Voor zover deze korte oproep voor meer feedback aub 🙂

Persoonlijke groei begint daar waar ‘ik moet’ een andere invulling krijgt

Heel vaak hebben we de neiging om onze groei in de weg te staan… wat op zich een gekke gedachte is, zou je denken, maar niets is minder waar.

Hoe kijk je naar iets? Vanuit het gevoel waar je mee zit, dat je even in zijn ‘macht’ heeft, want dan projecteer je dit op de situatie… Tracht altijd te vertrekken vanuit wat je voelt, hoe je erin zit. Dankzij dit zelfbewustzijn kan je erin slagen een situatie accuraat in te schatten.

 

 

Picture credit: Artist Sally Mckay 

 

Van passie naar meer…

Dit is mijn allereerste bericht. En toegegeven, ik vind het best spannend!

Want groeien is springen… Telkens weer!

KimAl jaren begeleid ik mensen en organisaties in beweging waarbij ik telkens de focus gelegd heb op de persoonlijke ontwikkeling omdat bedrijven en organisaties niet veranderen èn mensen wel. Dankzij een verandering in gedrag, attitude en houding komen bedrijven stilaan in beweging.

Ik ben altijd al geboeid door wat mensen drijft en ik heb een neus voor wat er onderhuids leeft, je innerlijke demonen zeg maar.

Vanuit mijn passie en dankzij hele leuke feedback die ik de afgelopen jaren in ontvangst mocht nemen start ik met dit leuke project.

Ik kijk er naar uit jou te ontmoeten en bij te staan in jouw traject.

Weet wel… het is altijd intens en ik ga samen met jou ‘all the way’ anders begin ik er niet aan 🙂

Graag tot snel,

Kim